Het ‘stoppen’ en de kunst ervan, waar we gisteren over spraken, kan natuurlijk ook gezien worden als ‘wachten’. De kunst van het wachten.
Denk aan de boer of de fruitteler die wekenlang langs zijn akkers liep en keek, even voelde of wreef, rook, misschien eens beet. Dan wandelde hij terug naar huis. Hij had besloten te wachten. Niet oogsten. Hij keek naar de lucht en voelde het weer. De rijpheid van de oogst, de verwachting van regen, of de droogte nodig voor het hooien, al die elementen moest hij meenemen in zijn overweging om een besluit te nemen. Wachten.
Verkeerd besluit zou opbrengst kosten, juist besluit werd winst. Niet te vroeg, niet te laat. De kunst van het wachten. Moet elke hovenier en tuinbaas ook over beschikken. Maar waar koop je dat? Dat heeft de Boeren Coöperatie niet. Dat leer je door te kijken, dat wachten.
Net zoals stoppen. Daar hebben ze de puntenslijper voor uitgevonden. Om even te wachten en te kijken.