Het is eigenaardig dat wij allemaal hetzelfde soort verlangen hebben, een verlangen om de tijd stil te kunnen zetten, alle beweging te verstillen en te blijven bestaan in het moment dat op dat specifieke ogenblik bestaat en dat wij geluk noemen. Geluk is dan een vereeuwiging van het nu. Tegelijkertijd is dat een zware belasting en een zware opgave voor de tuin. Want wij willen volgende week weer datzelfde moment terug beleven en denken dat te kunnen door simpelweg in onze tuin te gaan zitten. Net zoals we terugreizen naar dat vakantieoord waar we het vorig jaar zo geweldig hadden, moet dat nu ook maar eventjes gebeuren in de tuin. Dat valt dan wel eens tegen. Het regent nu al vier dagen in dat vakantieoord en naast het hotel zijn ze aan het bouwen, de hele dag ratelen boormachines en draaien betonmolens. Er is een muggenplaag. De zonnebrandcrème was kwijt en daardoor waren we net te laat met smeren. Er is zojuist een bus met luidruchtige inwoners uit ons eigen land gearriveerd in het hotel.
Laat dat dan de les zijn van al deze beschouwingen: net zoals een vakantiebestemming is de tuin slechts de mogelijkheid tot een gelukkig moment, niet de garantie.