In het thema ‘Gevangen’ van het Tuinenfestival Appeltern, koos ontwerpster Laura Knoops voor het gevoel ‘schaamte’. De Dikke Van Dale zegt over schaamte: Het onbehagen, dat iemand vervult bij het gezien, bekend of openbaar worden van dingen aan hem, handelingen van hem of toestanden om hem die met de eerbaarheid, het fatsoen of de zedelijkheid in strijd zijn, of die hem verachtelijk doen schijnen bij anderen. Zo, die zit. Herkennen we dat niet allemaal? En is het niet juist daardoor goed gekozen van de ontwerpster om veel mensen aan te spreken.
Het ontwerp van Laura Knoops toont een gebouwtje in een kleine tuin. Vanaf het wandelpad waar wij lopen, zien we het staan, geopend aan onze kant. We staan in het zonlicht op het pad en kijken de donkerte van het bouwsel binnen, welke wordt versterkt door de zwart geschilderde balken waar het uit bestaat. Van het licht naar het donker dus. Beweging nr. 1 in het perspectief.
Maar de achterkant van die schuilplek, van die abri, heeft grote spleten tussen de planken muur. Als openingen waar men doorheen kan kijken. Daardoor valt het licht naar binnen, de donkerte in, die planken muur doorbrekend. Er is dus licht achter de donkerte. We hebben de neiging naar de wereld daarachter te kijken, door die kieren te zoeken wat daar is, door die tralies waar onze blik eerst in gevangen zat te hopen op iets beters. Dat is beweging nr. 2 in het perspectief. De schaamte valt als een donkerte op ons, lijkt Laura te zeggen, maar daarachter zit het licht van de bevrijding.
Het ontwerp laat ons als voorbijganger stil staan en even kijken.
Maakt ons als kijker bewust van de plek waar we staan, kijkend naar het donker, waarachter het licht hangt. Een geraffineerd spel. Dat geeft een gevoel van plaats, van essentieel belang in een tuinontwerp.